|
Bir gün qatarla səyahət
edən bir nəfər son dərəcə qəmgin, gənc bir adamın yanında oturmalı olur.
Bir müddətdən sonra tanış olurlar, söhbət əsnasında həmin adam
həbsxanadan yenicə çıxmış bir məhkum olduğunu bildirir. Sən demə, onun
həbsə düşməsi ailəsini o qədər utandırıbmış ki, həbsdən çıxandan sonra
onunla əlaqələrini tamamilə kəsmiş, doğma övladlarına heç olmazsa, bir
cümləlik məktub belə yazmamışlar. Lakin o, valideyinlərindən incimir,
kasıb olduqları üçün səfərə çıxa bilmədiklərini, savadsız olduqları üçün
də məktub yaza bilmədiklərinə özünü inandırır, xəyalən bütün olub
keçənlərə baxmayaraq artıq onu bağışladıqlarına ümid edirmiş.
Ailəsinin işini yüngülləşdirmək üçün özü onlara məktub yazıbmış.
Məktubda qəsəbənin kənarında yerləşən fermaların yanından keçən
dəmiryoluna baxan istiqamətdə bir işarə qoymalarını xahiş edibmiş. Əgər
valideyinləri onu bağışlayıbsa, dəmiryolunun yaxınlığındakı alma ağacına
ağ bir lent bağlayacaqlarmış. Əgər onun geri dönməsini istəmirlərsə, heç
bir şey etməyəcək, o da məsələni anlayıb qatardan enməyəcək, Qərbə
gedərək, bəlkə də, ömrünün sonunadək oralarda bir sərsəri həyatı
sürəcəkdi.
...Qatar
qəsəbəyə yaxınlaşanda həyacanı o qədər artmışdı ki, pəncərədən çölə
baxmağa belə cəsarət edə bilmirdi. Kupe yoldaşı ilə yerini dəyişdirib
onun əvəzinə alma ağacına baxmasını xahiş edir. Bir dəqiqə sonra kupe
yoldaşı əlini məhkumluqdan yenicə azad edilmiş gəncin çiyninə qoyur.
– Ora bax!
– deyir.
Adam
qorxa-qorxa başını qaldırıb qatarın pəncərəsindən bayıra boylanır.
Gördüyü mənzərə gözlərini yaşardır. Yanaqlarından aşağıya axan damlalar
qatarın pəncərəsindən düşən günəş şüaları altında bərq vururdu. “Hər şey
qaydasındadır. Alma ağacı ağappaq lentlərlə bəzənib.”
O anda
ömrü zəhərləyən bütün ağrı-acılar bir anda yox olub gedir.
Bağışlamasanız, sevə bilməzsiniz. Sevgisiz həyat mənasızdır.
|
